Η οστεοχόνδρωση είναι μια ασθένεια στην οποία εμφανίζονται εκφυλιστικές και δυστροφικές διεργασίες που επηρεάζουν τους ιστούς της σπονδυλικής στήλης. Στον άνθρωπο παρατηρείται βλάβη στους μεσοσπονδύλιους δίσκους, καθώς και στις επιφάνειες των αρθρώσεων και των ίδιων των σπονδύλων. Οι μέθοδοι θεραπείας της οστεοχονδρωσίας ποικίλλουν. Και σχετίζονται με τη συγκεκριμένη περιοχή της σπονδυλικής στήλης στην οποία αναπτύσσεται η ασθένεια.
Καθώς η ασθένεια αναπτύσσεται, ο οστικός ιστός και οι σύνδεσμοι επηρεάζονται συχνότερα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ένα άτομο παρατηρεί την ανάπτυξη της νόσου μόνο όταν παρατηρείται η εμφάνιση πόνου, το επίπεδο ευαισθησίας διαταράσσεται, αναπτύσσεται ατροφία του μυϊκού ιστού, καθώς και ακατάλληλη λειτουργία των εσωτερικών οργάνων.
Η οστεοχόνδρωση είναι μια δυσάρεστη ασθένεια, ειδικά εάν το στάδιο είναι αρκετά σοβαρό. Η εξάλειψη της νόσου μπορεί να είναι δύσκολη. Σε αυτή την περίπτωση, είναι πολύ σημαντικό να μην καθυστερήσετε τη θεραπεία και να επιλέξετε την πιο αποτελεσματική μέθοδο.
Σήμερα, περισσότερο από το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από αυτή την ασθένεια. Βασικά, η οστεοχόνδρωση αρχίζει να ενοχλεί εκείνους τους ανθρώπους που έχουν φτάσει τα 35-40 έτη. Επομένως, η αποτελεσματική θεραπεία της οστεοχονδρωσίας είναι το κλειδί για μια υγιή πλάτη και σπονδυλική στήλη.
Διαδικασία ανάπτυξης ασθένειας
Η οστεοχόνδρωση αναπτύσσεται σταδιακά, επομένως έχει πολλά στάδια ανάπτυξης.
Πρώτο στάδιο
Αυτό το στάδιο ξεκινά με την αφυδάτωση του πολφικού πυρήνα. Εξαιτίας αυτής της θέσης, ο σπονδυλικός δίσκος διαταράσσεται και σχηματίζονται ρωγμές στον δακτύλιο. Σε αυτό το στάδιο, η ανάπτυξη της νόσου δεν εκτείνεται περισσότερο από τον προσβεβλημένο δίσκο.
Δεύτερο στάδιο
Χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι λόγω ακατάλληλης τοποθέτησης του δίσκου, η προσκόλληση του μυϊκού κορσέ γίνεται πιο κοντά. Εξαιτίας αυτού, οι μύες και οι σύνδεσμοι αρχίζουν να πέφτουν, γεγονός που οδηγεί σε υπερβολική κινητικότητα των παρακείμενων σπονδύλων. Υπάρχει μετατόπιση των σπονδύλων μεταξύ τους, γι' αυτό και αναπτύσσεται η σπονδυλολίσθηση.
Τρίτο στάδιο
Χαρακτηρίζεται από τις πιο σοβαρές αλλαγές που συμβαίνουν στους σπονδυλικούς δίσκους. Αρχίζει ο σχηματισμός πρόπτωσης δίσκου, παρατηρείται βλάβη στην άρθρωση του μυοσκελετικού συστήματος, εμφανίζονται υπεξαρθρώσεις και αναπτύσσεται αρθροπάθεια.
Τέταρτο στάδιο
Αυτό το στάδιο της νόσου οφείλεται στο γεγονός ότι οι πληγείσες περιοχές υφίστανται αλλαγές στις οποίες το σώμα προσπαθεί να συνηθίσει. Σε αυτό το στάδιο, το σώμα προσπαθεί να αντιμετωπίσει την υπερβολική κινητικότητα των σπονδύλων και να ενεργοποιήσει τη σπονδυλική στήλη προκειμένου να διατηρήσει τις ζωτικές λειτουργίες. Έτσι, αρχίζουν να αναπτύσσονται σχηματισμοί οστών στην επιφάνεια των σπονδύλων, οι οποίοι οδηγούν σε τραυματισμούς στις νευρικές απολήξεις σε αυτούς. Μετά από αυτό, ο σπόνδυλος ακινητοποιείται και οι εκδηλώσεις της νόσου εμφανίζονται εσωτερικά.
Διάγνωση της νόσου
Προκειμένου να καθοριστούν οι απαραίτητες μέθοδοι θεραπείας για την οστεοχονδρωσία, είναι απαραίτητη μια σωστή και ολοκληρωμένη διάγνωση, η οποία καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό σε ποιον τομέα αναπτύσσεται η ασθένεια και για ποιους λόγους. Με βάση το πού συγκεντρώνεται η εστία της νόσου, διακρίνονται οι ακόλουθοι τύποι οστεοχόνδρωσης:
- αυχενικό - χαρακτηρίζεται από πόνο στα άνω άκρα και στην ωμική ζώνη, το μοτίβο των εκδηλώσεων είναι τέτοιο που παρατηρούνται πονοκέφαλοι, που μετατρέπονται σε αρτηριακή ημικρανία, εμβοές.
- στήθος - το σύνδρομο πόνου εντοπίζεται στο στήθος, ο πόνος εκτοξεύεται σε άλλα εσωτερικά όργανα του περιτοναίου και του θώρακα.
- οσφυοϊερή - συνοδεύεται από πόνο στο κάτω μέρος της πλάτης, που ακτινοβολεί στα κάτω άκρα και τον ιερό οστό, επιπλέον, μπορεί να υπάρξει απώλεια ευαισθησίας στις μυϊκές ίνες της πληγείσας περιοχής.
- Ο συνδυασμός πολλών τύπων οστεοχόνδρωσης είναι μια συνηθισμένη περίπτωση στην ιατρική πρακτική, και ως εκ τούτου απαιτεί πολύπλοκη θεραπεία της οστεοχόνδρωσης προκειμένου να αποφευχθούν πολλές επιπλοκές.
Η θεραπεία και τα είδη της
Η θεραπεία της οστεοχονδρωσίας είναι δύο τύπων - συντηρητική και χειρουργική. Η χρήση του ενός ή του άλλου τύπου εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τη σοβαρότητα και το στάδιο ανάπτυξης της νόσου. Επιπλέον, τα εσωτερικά αποθέματα της κατάστασης των οργάνων και η βάση βιταμινών στο σώμα είναι πολύ σημαντικά για τη διαδικασία επούλωσης.
Όταν εξετάζουμε τη θεραπεία της οστεοχονδρωσίας ως συντηρητική μέθοδο, καθώς και την περαιτέρω περίοδο αποκατάστασης μετά από αυτήν, πρέπει να σημειωθεί ότι μια ολοκληρωμένη προσέγγιση είναι σημαντική. Βασίζεται στην ταυτόχρονη χρήση πολλών θεραπευτικών τεχνικών. Η σύγχρονη ιατρική μειώνει τη μέθοδο της συντηρητικής θεραπείας σε δύο βασικά συστατικά: τη χρήση θεραπείας με φάρμακα και τη θεραπεία με υλικό. Ωστόσο, πρέπει να ειπωθεί ότι και οι δύο αυτοί τύποι δεν λαμβάνουν υπόψη τις δυνάμεις ανάκτησης του ίδιου του σώματος. η θεραπεία συνεχίζεται σαν να απουσίαζε ο ασθενής. Είναι αυτή η πτυχή που οδηγεί σε μεγαλύτερη περίοδο ανάκαμψης. μερικές φορές η θεραπεία για την οστεοχονδρωσία μπορεί να είναι άχρηστη εξαιτίας αυτού.
Η θεραπεία για την οστεοχονδρωσία χρησιμοποιώντας μια συντηρητική μέθοδο, καθώς και μια περίοδο αποκατάστασης, περιλαμβάνει διάφορες μεθόδους θεραπείας ασθενειών:
- θεραπευτικό και βελτιωτικό σύμπλεγμα ασκήσεων.
- ισομετρική κινησιοθεραπεία;
- χειρωνακτική θεραπεία?
- Ρεφλεξολογία?
- μασάζ και υδρομασάζ?
- θεραπεία με χρήση έλξης της σπονδυλικής στήλης.
- θεραπεία της οστεοχονδρωσίας χρησιμοποιώντας μεθόδους διέγερσης.
- θεραπεία με υπερήχους και λέιζερ.
- κινητοποίηση-θεραπεία κενού;
- τήρηση της δίαιτας και της σωστής διατροφής ·
- θεραπεία που στοχεύει στην αποκατάσταση και τη διατήρηση της ψυχής.
- φαρμακευτική θεραπεία.
Είναι σημαντικό να πούμε ότι επιλέγοντας σωστά πολλές διαφορετικές ιατρικές μεθόδους και μεθόδους σε ελάχιστες ποσότητες, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια οξέων προσβολών της νόσου.
Ωστόσο, η φαρμακευτική θεραπεία είναι απαραίτητη σε κάθε περίπτωση, επομένως η θεραπεία της οστεοχονδρωσίας με φάρμακα μπορεί να περιλαμβάνει μεθόδους:
- ανακούφιση από τον πόνο - λήψη διαφόρων αναλγητικών και παυσίπονων.
- καταστολή της φλεγμονής - λήψη φαρμάκων που στοχεύουν στην ανακούφιση των φλεγμονωδών διεργασιών σε μέρη όπου εντοπίζεται η ασθένεια.
- αντισπασμωδικά - φάρμακα που έχουν σχεδιαστεί για την καταστολή των μυϊκών σπασμών.
- αντιοξειδωτικά - λήψη προϊόντων με υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνες.
- ενεργοποίηση της μικροκυκλοφορίας του αίματος.
- ψυχεδελικά - φαρμακευτική διατήρηση μιας φυσιολογικής ψυχολογικής κατάστασης.
Χειρουργική επέμβαση
Η θεραπεία της οστεοχονδρωσίας μέσω χειρουργικής επέμβασης χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις όπου ένα άτομο μπορεί να χάσει την ικανότητα εργασίας του λόγω της προοδευτικής ανάπτυξης της νόσου. Πριν αποφασίσετε να υποβληθείτε σε χειρουργική επέμβαση, είναι απαραίτητο να υποβληθείτε σε ολοκληρωμένη εξέταση και να συμβουλευτείτε ειδικούς.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι όλοι οι ασθενείς που είναι ύποπτοι για ανάπτυξη οστεοχονδρωσίας παραπέμπονται για μαγνητική τομογραφία. Εάν αυτή η εξέταση δείξει ότι υπάρχουν ανωμαλίες στο σώμα που υπερβαίνουν τον κανόνα, ο γιατρός μπορεί να συστήσει χειρουργική επέμβαση. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις στις οποίες ένα άτομο δεν παραπονιέται για έντονο πόνο, δεν συνταγογραφείται χειρουργική επέμβαση.
Η χειρουργική αντιμετώπιση της οστεοχονδρωσίας είναι απαραίτητη σε δύο περιπτώσεις:
- εάν ένα άτομο έχει σημάδι ουράς αλόγου.
- εάν ένα άτομο δεν μπορεί να ελέγξει τη διαδικασία της ούρησης και των κινήσεων του εντέρου.
Το σύνδρομο Cauda Equina είναι μια διαταραχή του νευρικού συστήματος της κατώτερης σπονδυλικής στήλης. Δηλαδή, μια διχοτόμηση των νευρικών ριζών εμφανίζεται στο νωτιαίο μυελό. Επιπλέον, εάν ένα άτομο αισθάνεται πόνο κατά την ψηλάφηση των νευρικών απολήξεων, τότε η χειρουργική επέμβαση δεν μπορεί να αποφευχθεί.
Θα σημειωθεί ότι η χειρουργική επέμβαση για την οστεοχόνδρωση γίνεται σε δύο στάδια. Αρχικά, οι ειδικοί εξαλείφουν την αιτία που προκαλεί πόνο και στη συνέχεια εφαρμόζουν μεθόδους σταθεροποίησης της σπονδυλικής στήλης. Για να το πούμε με ιατρικούς όρους, η χειρουργική επέμβαση αποσυμπίεσης και σταθεροποίησης γίνονται ταυτόχρονα. Η μεθοδολογία της χειρουργικής θεραπείας μπορεί να είναι διαφορετική. Η επιλογή μιας συγκεκριμένης μεθόδου εξαρτάται μόνο από τη μεμονωμένη περίπτωση της νόσου, και εξαρτάται κυρίως από την επιλογή του χειρουργού.